Hoofdstuk 12: Interactie in groepen (pp. 439–471)
Waar gaat het over?
Als anderen kijken naar wat we doen, dan heeft dit invloed op onze prestatie. Als we ergens heel goed in zijn, of het is heel simpel, dan zal onze prestatie verbeteren. Bij moeilijke of nieuwe taken zal onze prestatie er eerder onder lijden. Dit noemen we sociale facilitatie, wat wordt veroorzaakt door opwinding. Deze is het gevolg van mensen die ons beoordelen, of van mensen die ons simpelweg afleiden. Dit effect is al op veel plekken gerepliceerd, zoals op de werkplek en in drukke omgevingen. In drukke steden lijkt het effect te worden verminderd door cognitieve en sociale factoren, zoals het hebben van een gevoel van controle.
Leden van "face-to-face" groepen zijn taakgericht onderling afhankelijk en sociaal onderling afhankelijk. Primaire groepen vereisen meer sociale onderlinge afhankelijkheid, terwijl secundaire groepen meer taakgerichte onderlinge afhankelijkheid vereisen.
Groepssocialisatie bestaat uit de volgende fasen: onderzoeksfase (investigation), socialisatiefase (socialisation), en onderhoudsfase (maintenance). Groepsontwikkeling volgt vaak de door Tuckman vastgestelde fasen van formeren (forming), stormen (storming), normeren (norming), uitvoeren (performing) en onderbreken (adjourning). Taken kunnen worden opgedeeld in additieve, disjunctieve, conjunctieve en complexe taken. Groepen presteren beter bij sommige, maar slechter bij andere taken dan individuen dat doen. Social loafing en slechte samenwerking zijn oorzaken van prestatiereductie.
Effectief leiderschap verhoogt taakprestaties en onderhoudt sociale onderlinge afhankelijkheid, maar is afhankelijk van de situatie. Communicatie is essentieel voor hoge productiviteit en moraal, en verandert onder invloed van techniek.