Hoofdstuk 13: Agressie en conflict (pp. 473–515)
Waar gaat het over?
Conflict wordt gezien als waargenomen onverenigbaarheid van doelen. Wat gewild is bij een groep is mogelijk tegen de wensen van de andere groep. Agressie, zoals gedefinieerd door sociaal psychologen, is gedrag met als direct doel iemand kwaad te doen. Er zijn twee categorieën van agressie: instrumentele agressie en vijandige agressie. Groepsnormen bevorderen agressief gedrag vaak in plaats van het te beperken. Modellen kunnen agressie verminderen, maar verhogen het ook vaak. Factoren die de kans op agressie verhogen zijn emotionele opwinding, alcohol en tijdsdruk, maar gelijkheid verminderd agressie.
De realistische conflict theorie zegt dat vijandigheid, conflicten en agressie tussen groepen voortkomen uit competitie over het beheren van schaarse maar gewaardeerde materiële bronnen.
De relatieve deprivatie theorie verondersteld dat sociale vergelijking, niet objectieve realiteit, bepaalt hoe tevreden of ontevreden mensen zijn met wat ze hebben.
Pogingen om agressie en conflict te verminderen houden in: agressieve aanwijzingen minimaliseren of verwijderen; percepties veranderen; coöperatie aanmoedigen; zorgvuldige interpretatie en identificatie met anderen aanmoedigen; proberen oplossingen te vinden die voor beide partijen acceptabel zijn; of naar een gezamenlijk doel samenwerken.
Onderhandelen is wederzijdse communicatie ontwikkeld om overeen te komen in situaties waarin sommige interesses gedeeld zijn en sommige tegenovergesteld.
Superordinate doelen zijn doelen die alleen kunnen worden bereikt als groepen samenwerken als een team.